Pericles’s Funeral Oration

28th of February, 7:30 pm

“It is true that we are called a democracy, for the administration is in the hands of the many and not of the few”

The Katakouzenos House Museum hosts a unique event on the 28th of February that will give the English speaking audience the opportunity to explore one of the greatest political speeches in history/

The successful staging of Pericles’s Funeral Oration, translated in Modern Greek by Eleftherios Venizelos and  directed by Dimos Avdeliodis at the Katakouzenos House Museum,  under the auspices of the Ministry of Culture, has captured the attention of the audience, making its own mark in  the cultural life of Athens since January 2018, while continuing successfully for the next season/

Pericles’s Funeral Oration, a true rhetorical masterpiece that has  deeply influenced western culture as a hymn for democracy,  will now be presented in English both as a staged performance and as the main subject of a lecture

Leonee Ormond, Professor Emerita of Victorian Studies, King’s College, London,  will speak about
‘Victorian Responses to Pericles’s “Funeral Oration” while Ioanna Spanou will perform the Funeral Oration translated by Benjamin Jowett.

We will be honoured to be joined by Lily Venizelos who will speak about the enduring power of El. Venizelos’ work.

Details of the event

What: Pericles’s Funeral Oration, translated by Benjamin Jowett, directed by Dimos Avdeliodis and performed by Ioanna Spanou

‘Victorian Responses to Pericles’s “Funeral Oration”
Leonee Ormond, Professor Emerita of Victorian Studies, King’s College, London

Where: Katakouzenos Museum, 4, Vas. Amalias avenue, Syntagma square

When: 28th of February, 7:30 pm
The museum’s doors will open at 7:15pm
Free entry
For reservations: info@katakouzenos.gr

Short bio of Benjamin Jowett (1817–93)
He was one of the legendary figures of late Victorian Oxford,  a professor of Greek from 1855 and master of Balliol College from 1870.  A Broad Churchman in the tradition of T. Arnold, he outraged the Tractarians with the common sense of his Epistles of Paul (1855), came near to being charged with heresy before the vice‐chancellor because of his  contribution to Essays and Reviews (1860), and was successful in promoting the Act abolishing religious tests for university degrees (1871).
His translations of Plato (1871), Thucydides (1881), and Aristotle’s Poetics (1885),  criticised by scholars, charmed the public.
Reference source: The Concise Oxford Companion to English Literature

The Text
Pericles’s Funeral Oration 
Most of those who have spoken here before me have commended the lawgiver who added this oration to our other funeral customs. It seemed to them a worthy thing that such an honor should be given at their burial to the dead who have fallen on the field of battle. But I should have preferred that, when men’s deeds have been brave, they should be honored in deed only, and with such an honor as this public funeral, which you are now witnessing. Then the reputation of many would not have been imperiled on the eloquence or want of eloquence of one, and their virtues believed or not as he spoke well or ill. For it is difficult to say neither too little nor too much; and even moderation is apt not to give the impression of truthfulness. The friend of the dead who knows the facts is likely to think that the words of the speaker fall short of his knowledge and of his wishes; another who is not so well informed, when he hears of anything which surpasses his own powers, will be envious and will suspect exaggeration. Mankind are tolerant of the praises of others so long as each hearer thinks that he can do as well or nearly as well himself, but, when the speaker rises above him, jealousy is aroused and he begins to be incredulous. However, since our ancestors have set the seal of their approval upon the practice, I must obey, and to the utmost of my power shall endeavor to satisfy the wishes and beliefs of all who hear me.

I will speak first of our ancestors, for it is right and seemly that now, when we are lamenting the dead, a tribute should be paid to their memory. There has never been a time when they did not inhabit this land, which by their valor they will have handed down from generation to generation, and we have received from them a free state. But if they were worthy of praise, still more were our fathers, who added to their inheritance, and after many a struggle transmitted to us their sons this great empire. And we ourselves assembled here today, who are still most of us in the vigor of life, have carried the work of improvement further, and have richly endowed our city with all things, so that she is sufficient for herself both in peace and war. Of the military exploits by which our various possessions were acquired, or of the energy with which we or our fathers drove back the tide of war, Hellenic or Barbarian, I will not speak; for the tale would be long and is familiar to you. But before I praise the dead, I should like to point out by what principles of action we rose ~ to power, and under what institutions and through what manner of life our
empire became great. For I conceive that such thoughts are not unsuited to the occasion, and that
this numerous assembly of citizens and strangers may profitably listen to them.

Our form of government does not enter into rivalry with the institutions of others. Our government does not copy our neighbors’, but is an example to them. It is true that we are called a democracy, for the administration is in the hands of the many and not of the few. But while there exists equal justice to all and alike in their private disputes, the claim of excellence is also recognized; and when a citizen is in any way distinguished, he is preferred to the public service, not as a matter of privilege, but as the reward of merit. Neither is poverty an obstacle, but a man may benefit his country whatever the obscurity of his condition. There is no exclusiveness in our public life, and in our private business we are not suspicious of one another, nor angry with our neighbor if he does what he likes; we do not put on sour looks at him which, though harmless, are not pleasant. While we are thus unconstrained in our private business, a spirit of reverence pervades our public acts; we are prevented from doing wrong by respect for the authorities and for the laws, having a particular regard to those which are ordained for the protection of the injured as well as those unwritten laws which bring upon the transgressor of them the reprobation of the general sentiment.

And we have not forgotten to provide for our weary spirits many relaxations from toil; we have regular games and sacrifices throughout the year; our homes are beautiful and elegant; and the delight which we daily feel in all these things helps to banish sorrow. Because of the greatness of our city the fruits of the whole earth flow in upon us; so that we enjoy the goods of other countries as freely as our own.

Then, again, our military training is in many respects superior to that of our adversaries. Our city is thrown open to the world, though and we never expel a foreigner and prevent him from seeing or learning anything of which the secret if revealed to an enemy might profit him. We rely not upon management or trickery, but upon our own hearts and hands. And in the matter of education, whereas they from early youth are always undergoing laborious exercises which are to make them brave, we live at ease, and yet are equally ready to face the perils which they face. And here is the proof: The Lacedaemonians come into Athenian territory not by themselves, but with their whole confederacy following; we go alone into a neighbor’s country; and although our opponents are fighting for their homes and we on a foreign soil, we have seldom any difficulty in overcoming them. Our enemies have never yet felt our united strength, the care of a navy divides our attention, and on land we are obliged to send our own citizens everywhere. But they, if they meet and defeat a part of our army, are as proud as if they had routed us all, and when defeated they pretend to have been vanquished by us all.

If then we prefer to meet danger with a light heart but without laborious training, and with a courage which is gained by habit and not enforced by law, are we not greatly the better for it? Since we do not anticipate the pain, although, when the hour comes, we can be as brave as those who never allow themselves to rest; thus our city is equally admirable in peace and in war. For we are lovers of the beautiful in our tastes and our strength lies, in our opinion, not in deliberation and discussion, but that knowledge which is gained by discussion preparatory to action. For we have a peculiar power of thinking before we act, and of acting, too, whereas other men are courageous from ignorance but hesitate upon reflection. And they are surely to be esteemed the bravest spirits who, having the clearest sense both of the pains and pleasures of life, do not on that account shrink from danger. In doing good, again, we are unlike others; we make our friends by conferring, not by receiving favors. Now he who confers a favor is the firmer friend, because he would rather by kindness keep alive the memory of an obligation; but the recipient is colder in his feelings, because he knows that in requiting another’s generosity he will not be winning gratitude but only paying a debt. We alone do good to our neighbors not upon a calculation of interest, but in the confidence of freedom and in a frank and fearless spirit. To sum up: I say that Athens is the school of Hellas, and that the individual Athenian in his own person seems to have the power of adapting himself to the most varied forms of action with the utmost versatility and grace. This is no passing and idle word, but truth and fact; and the assertion is verified by the position to which these qualities have raised the state. For in the hour of trial Athens alone among her contemporaries is superior to the report of her. No enemy who comes against her is indignant at the reverses which he sustains at the hands of such a city; no subject complains that his masters are unworthy of him. And we shall assuredly not be without witnesses; there are mighty monuments of our power which will make us the wonder of this and of succeeding ages; we shall not need the praises of Homer or of any other panegyrist whose poetry may please for the moment, although his representation of the facts will not bear the light of day. For we have compelled every land and every sea to open a path for our valor, and have everywhere planted eternal memorials of our friendship and of our enmity. Such is the city for whose sake these men nobly fought and died; they could not bear the thought that she might be taken from them; and every one of us who survive should gladly toil on her behalf.

I have dwelt upon the greatness of Athens because I want to show you that we are contending for a higher prize than those who enjoy none of these privileges, and to establish by manifest proof the merit of these men whom I am now commemorating. Their loftiest praise has been already spoken. For in magnifying the city I have magnified them, and men like them whose virtues made her glorious. And of how few Hellenes can it be said as of them, that their deeds when weighed in the balance have been found equal to their fame! I believe that a death such as theirs has been the true measure of a man’s worth; it may be the first revelation of his virtues, but is at any rate their final seal. For even those who come short in other ways may justly plead the valor with which they have fought for their country; they have blotted out the evil with the good, and have benefited the state more by their public services than they have injured her by their private actions. None of these men were enervated by wealth or hesitated to resign the pleasures of life; none of them put off the evil day in the hope, natural to poverty, that a man, though poor, may one day become rich. But, deeming that the punishment of their enemies was sweeter than any of these things, and that they could fall in no nobler cause, they determined at the hazard of their lives to be honorably avenged, and to leave the rest. They resigned to hope their unknown chance of happiness; but in the face of death they resolved to rely upon themselves alone. And when the moment came they were minded to resist and suffer, rather than to fly and save their lives; they ran away from the word of dishonor, but on the battlefield their feet stood fast, and in an instant, at the height of their fortune, they passed away from the scene, not of their fear, but of their glory.

Such was the end of these men; they were worthy of Athens, and the living need not desire to have a more heroic spirit, although they may pray for a less fatal issue. The value of such a spirit is not to be expressed in words. Any one can discourse to you for ever about the advantages of a brave defense, which you know already. But instead of listening to him I would have you day by day fix your eyes upon the greatness of Athens, until you become filled with the love of her; and when you are impressed by the spectacle of her glory, reflect that this empire has been acquired by men who knew their duty and had the courage to do it, who in the hour of conflict had the fear of dishonor always present to them, and who, if ever they failed in an enterprise, would not allow their virtues to be lost to their country, but freely gave their lives to her as the fairest offering which they could present at her feast. The sacrifice which they collectively made was individually repaid to them; for they received again each one for himself a praise which grows not old, and the noblest of all tombs, I speak not of that in which their remains are laid, but of that in which their glory survives, and is proclaimed always and on every fitting occasion both in word and deed. For the whole earth is the tomb of famous men; not only are they commemorated by columns and inscriptions in their own country, but in foreign lands there dwells also an unwritten memorial of them, graven not on stone but in the hearts of men. Make them your examples, and, esteeming courage to be freedom and freedom to be happiness, do not weigh too nicely the perils of war. The unfortunate who has no hope of a change for the better has less reason to throw away his life than the prosperous who, if he survive, is always liable to a change for the worse, and to whom any accidental fall makes the most serious difference. To a man of spirit, cowardice and disaster coming together are far more bitter than death striking him unperceived at a time when he is full of courage and animated by the general hope.

Wherefore I do not now pity the parents of the dead who stand here; I would rather comfort them. You know that your dead have passed away amid manifold vicissitudes; and that they may be deemed fortunate who have gained their utmost honor, whether an honorable death like theirs, or an honorable sorrow like yours, and whose share of happiness has been so ordered that the term of their happiness is likewise the term of their life. I know how hard it is to make you feel this, when the good fortune of others will too often remind you of the gladness which once lightened your hearts. And sorrow is felt at the want of those blessings, not which a man never knew, but which were a part of his life before they were taken from him. Some of you are of an age at which they may hope to have other children, and they ought to bear their sorrow better; not only will the children who may hereafter be born make them forget their own lost ones, but the city will be doubly a gainer. She will not be left desolate, and she will be safer. For a man’s counsel cannot have equal weight or worth, when he alone has no children to risk in the general danger. To those of you who have passed their prime, I say: “Congratulate yourselves that you have been happy during the greater part of your days; remember that your life of sorrow will not last long, and be comforted by the glory of those who are gone. For the love of honor alone is ever young, and not riches, as some say, but honor is the delight of men when they are old and useless.

To you who are the sons and brothers of the departed, I see that the struggle to emulate them will be an arduous one. For all men praise the dead, and, however preeminent your virtue may be, I do not say even to approach them, and avoid living their rivals and detractors, but when a man is out of the way, the honor and goodwill which he receives is unalloyed. And, if I am to speak of womanly virtues to those of you who will henceforth be widows, let me sum them up in one short admonition: To a woman not to show more weakness than is natural to her sex is a great glory, and not to be talked about for good or for evil among men.

I have paid the required tribute, in obedience to the law, making use of such fitting words as I had. The tribute of deeds has been paid in part; for the dead have them in deeds, and it remains only that their children should be maintained at the public charge until they are grown up: this is the solid prize with which, as with a garland, Athens crowns her sons living and dead, after a struggle like theirs. For where the rewards of virtue are greatest, there the noblest citizens are enlisted in the service of the state. And now, when you have duly lamented, every one his own dead, you may depart.

The History of the Peloponnesian War, by Thuycdides
Translated by Benjamin Jowett, 1881

Υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού: Επιτάφιος Λόγος του Περικλή στην Οικία Κατακουζηνού

Σάββατο 9, 16, 23 Φεβρουαρίου στις 21:15
Πέμπτη 14 στις 21:15

Υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Με την οικονομική υποστήριξη του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού.

Ευχαριστούμε θερμά τους:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ
ΓΕΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ ΠΑΡΑΣΤΑΤΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ
ΚΑΙ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ
ΤΜΗΜΑ ΘΕΑΤΡΟΥ ΚΑΙ ΧΟΡΟΥ

που αποφάσισαν τα ακόλουθα:

“Θέτουμε υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Αθλητισμού
την θεατρική παράσταση “Επιτάφιος του Περικλή”
που θα παρουσιαστεί στην Οικία Κατακουζηνού.”

Οι παραστάσεις αφιερώνονται στη μνήμη του Άγγελου Δεληβορριά, μικρό αντίδωρο της πολύτιμης προσφοράς του.

Επιτάφιος Λόγος του Περικλή

“Διότι τους φίλους μας επιδιώκομεν ν’ αποκτήσωμεν όχι ευεργετούμενοι από αυτούς, αλλ’ ευεργετούντες αυτούς. Καθόσον ο ευεργετήσας είναι φίλος ασφαλέστερος από τον ευεργετούμενον, διότι επιδιώκει δια της συνεχίσεως της προς αυτόν ευμενείας να διατηρήση την ευγνωμοσύνην του. Ενώ ο ευεργετηθείς είναι μάλλον αδιάφορος φίλος, καθόσον γνωρίζει ότι θ’ ανταποδώση την προς αυτόν χάριν όχι ως εύνοιαν, αλλ’ ως εξόφλησιν χρέους. Και μόνοι αφόβως ωφελούμεν άλλους όχι από υπολογισμόν δια το ιδικόν μας υλικόν συμφέρον, αλλ’ από εμπιστοσύνην προς το ελευθέριον πνεύμα, από το οποίον εμπνεόμεθα.”

Μετάφραση: Ελευθέριος Βενιζέλος
Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης
Ερμηνεία: Ιωάννα Σπανού

Με αφορμή την ταφή των πρώτων νεκρών του Πελοποννησιακού πολέμου, ο Περικλής εκφωνεί στον Κεραμεικό τον Επιτάφιο Λόγο και παραδίδει στις επόμενες γενιές την προσωπική του παρακαταθήκη για το πολίτευμα της Δημοκρατίας. Ένα μνημείο λόγου αντάξιο του Παρθενώνα και των έργων του Χρυσού Αιώνα που σύμφωνα με τον Πλούταρχο, «το καθένα είχε από τότε που έγινε την ομορφιά του αρχαίου, αλλά κρατάει ως τώρα τη δροσερότητα ενός πρόσφατου και νέου έργου. Τόσο πολύ πάνω σ᾽ αυτά τα έργα ανθίζει μια νεότητα που διατηρεί παντοτινά ανέγγιχτη από το χρόνο τη μορφή τους, σα να είχαν μέσα τους μια πνοή αμάραντη και μιαν αγέραστη ψυχή!»

Η παράσταση χρησιμοποιεί την απόδοση του Θουκυδίδη από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, δημιουργώντας μια σειρά από συνειρμούς και συνδέσεις με την σύγχρονη ελληνική ιστορία.

Ο Δήμος Αβδελιώδης έχει δημιουργήσει μια παράσταση που αποκαλύπτει σύμφωνα με το σκηνοθετικό του σημείωμα ότι «η ποιοτική διαφορά αυτής της Δημοκρατίας απ’ όλα τ’ άλλα αυταρχικά –φοβικά πολιτεύματα, δεν βρίσκεται μόνον στην ισότητα όλων των πολιτών απέναντι στους νόμους και στην αυτονόητη δυνατότητα να αναπτύσσει ο κάθε πολίτης στο έπακρο, όλες τις δεξιότητες και τα ταλέντα του, ανεξάρτητα από την καταγωγή ή την οικονομική του ισχύ, μέσα απ’ όλες τις θέσεις και τα αξιώματα,
καθώς και σ’ όλα τα άλλα προνόμια που προκύπτουν σαν φυσικά επακόλουθα ενός εξέχοντος πολιτειακού σχεδιασμού. Η μεγάλη κυρίως διαφορά βρίσκεται στην αιτία, η οποία γονιμοποιεί αενάως το πνεύμα της Δημοκρατίας, που είναι η σοφή διαχείριση του Λόγου και της Βούλησης σαν ανώτερου θεϊκού εργαλείου από τους ανθρώπους, ώστε να επιλέγουν οι ίδιοι με απόλυτη συνειδητότητα μέσα στον παρόντα χρόνο, την ομορφιά, από την ασχήμια, την διακριτικότητα, από τον εγωισμό, την ελευθερία, από τον καταναγκασμό, την απόλαυση, από τον βασανισμό, τον ανθρωπισμό και το φως, από την βαρβαρότητα και την μυστικοπάθεια, επιλογές που ενέχουν την ενθουσιώδη προσδοκία μόνο θετικών και καλών έργων.»

Σε συνέχεια της θερμής σας ανταπόκρισής στην προσπάθεια του ΔΣ του Ιδρύματος Α. & Λ. Κατακουζηνού
να ακουστεί ο Επιτάφιος Λόγος του Περικλή, σε ένα χώρο που βρίσκεται σε διάλογο με τη Βουλή των Ελλήνων σας ανακοινώνουμε τις νέες ημερομηνίες των παραστάσεων

Ημερομηνίες:

Φεβρουάριος
Σάββατο 9, 16, 23 Φεβρουαρίου στις 21:15

Μάρτιος
Πέμπτη 14 στις 21:15

Ο χώρος θα ανοίγει για το κοινό στις 8:45 πριν την έναρξη
Η παράσταση θα ξεκινάει ακριβώς στις 21:15

ΟΙΚΙΑ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ
Λεωφ. Βασ. Αμαλίας 4
Πλατεία Συντάγματος

Για κρατήσεις στο info@katakouzenos.gr

…….

https://www.catisart.gr/ioanna-spanoy-o-anthropos-kalliergeitai-monon-otan-epidiokei-na-dosei-kai-na-parei-to-kalo/

https://diastixo.gr/allestexnes/theatro/9839-epitafios-perikli

http://cultureloversgr.blogspot.com/2018/04/blog-post_16.html

 

Ο Μανώλης Γιούργος συλλέγει και παρουσιάζει σε ενιαία παράσταση πεζά κείμενα δύο αυτόχειρων ποιητών, του Κώστα Καρυωτάκη και του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου στις 21:00
Σάββατο 2 Φεβρουαρίου στις 21:00
Κυριακή 3 Φεβρουαρίου στις 20:00

Στο αρχειακό υλικό του Ιδρύματος έχει βρεθεί ένα βιβλίο-μακέτα για μία έκδοση που ετοίμαζε ο Άγγελος Κατακουζηνός για την “Ψυχολογία στην Τέχνη” τεσσάρων δημιουργών, μεταξύ των οποίων και για τον ποιητή Κώστα Καρυωτάκη.
Δυστυχώς το εγχείρημα δεν ολοκληρώθηκε και ακόμα δεν έχουν βρεθεί οι σκέψεις του.
Με αυτή την παράσταση που θα παρουσιαστεί στην Οικία του Κατακουζηνού αποδίδουμε έναν φόρο τιμής σε μια προσπάθεια του Κατακουζηνού και θυμίζουμε ξανά στο κοινό μας δύο σπουδαίους δημιουργούς,
τους Κώστα Καρυωτάκη και Ναπολέοντα Λαπαθιώτη.

«…έως την ψυχή τα πράγματα του κόσμου…»

στη γοητεία της σκιάς του Κώστα Καρυωτάκη

…Από την απόγνωση και την οδύνη στο μέσα φως του ονείρου.
Από την ερημία των τόπων στη νοσταλγία των ουρανών…

Ο Μανώλης Γιούργος συλλέγει και παρουσιάζει σε ενιαία παράσταση πεζά κείμενα δύο αυτόχειρων ποιητών, του Κώστα Καρυωτάκη και του Ναπολέοντα Λαπαθιώτη, με αφορμή την αξιοσημείωτη επετειακή συνάντησή τους: ο Καρυωτάκης αυτοκτόνησε πριν ενενήντα χρόνια, ενώ ο Λαπαθιώτης γεννήθηκε πριν εκατόν τριάντα.
Μαζί του η Εριφίλη Σαββίδου.

Επιμέλεια κίνησης: Μαρίζα Τσίγκα
Τραγούδι, πιάνο, κιθάρα: Γεωργία Δεληγιαννοπούλου.

Πληροφορίες

Παρασκευή 1 Φεβρουαρίου στις 21:00
Σάββατο 2 Φεβρουαρίου στις 21:00
Κυριακή 3 Φεβρουαρίου στις 20:00

Πληροφορίες – κρατήσεις: 2106817042, 2108050869

Οικία Κατακουζηνού
Λεωφ. Βασ. Αμαλίας 4
5ος όροφος
Στάση: Μετρό Συντάγματος

Βιογραφικά συντελεστών

ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΙΟΥΡΓΟΣ

Ο Μανώλης Γιούργος, πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Παν/μίου της Αθήνας και της Μαρασλείου Παιδαγωγικής Ακαδημίας, είναι απόφοιτος της Δραματικής Σχολής «Βεάκη». Από το 1984 μέχρι το 1987 παρακολούθησε εργαστήρια (studios) υποκριτικής της Μάγιας Λυμπεροπούλου με θεματικούς άξονες
τα έργα του σύγχρονου γερμανικού θεάτρου, του Τσέχωφ, του Μολιέρου και του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.

Επί 20 χρόνια έχει εργαστεί ως ηθοποιός:
Σημαντικότερες συνεργασίες του με το Αεικίνητο, το Ανοιχτό Θέατρο, το Θέατρο της Άνοιξης, με το Εθνικό Θέατρο, με τη Μικρή Πόρτα, το Θέατρο Τέχνης, με τα ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, Κομοτηνής, Πάτρας, Ρόδου, Ιωαννίνων και Αγρινίου, με το Διεθνές Φεστιβάλ της Πάτρας, το Σύγχρονο Θέατρο της Αθήνας, την εταιρεία «Όψεις» κ.ά.
Έχει σκηνοθετήσει στο Δημοτικό Θέατρο του Ναυπλίου,
στο Κόρθι της Άνδρου, καθώς και σε σχολεία της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
Έχει, επίσης, συνεργαστεί σε τηλεοπτικές και κινηματογραφικές παραγωγές.
Από το 2003 εργάζεται ως δάσκαλος στη Δημόσια Εκπαίδευση.
Το 2008 δημιουργεί, μαζί με τη Γεωργία Δεληγιαννοπούλου, το Χώρο Τέχνης «Ιδιόμελο».

Με το «ΙΔΙΟΜΕΛΟ» παρουσίασε τις παραστάσεις:
«Διαλεχτή Μάνα Σοφία Αγγελική – ΄Αχ, να ‘σουν εδώ΄,
δύο μονόλογοι του Ιάκωβου Καμπανέλλη» (2010),
«Ο εν Αθήναις Παπαδιαμάντης» (2011-12), με διηγήματα της αθηναϊκής περιόδου του Σκιαθίτη Κοσμοκαλόγερου.
«Εδώ η αλήθεια είναι γένους θηλυκού», το κολάζ γυναικείων μονολόγων (2012-13)
«Άνθη των εξαισίων κήπων», σκηνικό αφιέρωμα στον Κ. Π. Καβάφη (2013-14).
«Θαύματα και Νάματα» (2014-15), παράσταση βασισμένη σε πέντε διηγήματα
του Α. Παπαδιαμάντη με θέμα το θαύμα.
«Ιστορία ενός αιχμαλώτου», θεατρική μεταφορά του ομώνυμου εμβληματικού λογοτεχνικού έργου του Στρατή Δούκα (2015-16) κ.α.
«Θαύματα και Νάματα», στο Θέατρο της Ρεματιάς στο Χαλάνδρι (26/7/2016)
Στο «Ιδιόμελο» επίσης ανέβασε με την θεατρική ομάδα αλληλεγγύης «Άλλη Θέα»,
την παράσταση «Με τον τρόπο του Β.Β.» βασισμένη στο «Τρόμος και αθλιότητα του Γ’ Ράιχ» του Μπέρτολτ Μπρεχτ και σε ιστορικά ντοκουμέντα από τις “επιδημίες” του φασισμού στη νεώτερη ιστορία της χώρας μας (2014-15)

ΓΕΩΡΓΙΑ ΔΕΛΗΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ

Η Γεωργία Δεληγιαννοπούλου σπούδασε Νεοελληνική Φιλολογία στο ΑΠΘ, θέατρο στο ΚΘΒΕ και παράλληλα μουσική (κιθάρα – φωνητική). Έχει πτυχίο σύγχρονου τραγουδιού. Δούλεψε αρχικά σαν ηθοποιός στην Πειραματική Σκηνή της Τέχνης και στη συνέχεια επέστρεψε στην Αθήνα και εργάστηκε
για χρόνια σε φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης, ενώ παράλληλα έκανε θεατρικές παραστάσεις με παιδιά δημοτικού και γυμνασίου.
Το έργο της «Ένα Συννεφάκι στο Πόρτο Τρελό» βραβεύτηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Παιδικού Θεατρικού Έργου (1996).
Με το θεατρικό έργο της «Αχ, Πεφταστέρι» ( 2002), το Θέατρο του Νέου Κόσμου εγκαινίασε τη δράση της κινητής μονάδας θεάτρου για παιδιά που νοσηλεύονται σε νοσοκομεία και ιδρύματα.
Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια μουσικής παιδείας και φωνητικής στο Tonalis Music Centre στην Αγγλία.
Το 2008, μαζί με τον Μανώλη Γιούργο, δημιουργεί τον Χώρο Τέχνης «Ιδιόμελο».

Εκδοτική δραστηριότητα:

Έχει εκδώσει το βιβλίο-cd « Μια Ριγέ Γαρίδα Ροζ», εκδόσεις Κάστωρ (παιδικά τραγούδια),
τα αφηγήματα «Ανασαίνει ο κήπος», από τις εκδόσεις Κέδρος (όπου υπάρχει και το βραβευμένο στον Λασκαρίδειο Διαγωνισμό του Λυκείου των Ελληνίδων διήγημα «Εκείνος που με κοιμάται»),
«Το δέντρο της Αμαλίας», νουβέλα, εκδόσεις Γαβριηλίδης.
Το διήγημά της «Το νεκρό παιδί» συμπεριλαμβάνεται στη συλλογή διακριθέντων διηγημάτων (στο διαγωνισμό ΛόγωΤέχνης) «11 λέξεις», εκδόσεις Καλέντης (2013).
«Η επιστροφή της Μαρούλας», θεατρική διασκευή για παιδιά δημοτικού του λαϊκού παραμυθιού «Η Μαρούλα» (2014), εκδόσεις Λαγουδέρα.
«Σεμνά θαμμένα (2017)», ποιητική συλλογή, εκδόσεις Λαγουδέρα.

Πρόσφατη παιδαγωγική – κοινωνική δράση:

Εργάστηκε από το 2011 -2015 στο 2ο Γυμνάσιο Πεύκης ανεβάζοντας μουσικές και θεατρικές παραστάσεις (π.χ.: «Χριστός στο Κάστρο» και «Άνθος του Γιαλού» του Παπαδιαμάντη, «Ο Ήλιος ο Ηλιάτορας» του Ελύτη, κ.ά.) και δίνοντας έμφαση στη βιωματική «από στήθους» διδασκαλία της λογοτεχνίας αλλά και στη γνωριμία των μαθητών με τη λαϊκή και λόγια μουσική μας παράδοση (πχ: αφιερώματα στη Μικρασία το 2012 ή στο στιχουργικό έργο του Ελύτη το 2016 στο Γυμνάσιο Φιλοθέης, κ.ά.). Στο «Ιδιόμελο», κατά την περίοδο 2012, συνεργάστηκε με την παιδαγωγό ειδικής αγωγής Καίτη Σερέτη και την ειδική δασκάλα Ζοζεφίνα Τζονάκα, διδάσκοντας θέατρο σε παιδιά με αναπτυξιακές ιδιαιτερότητες.

Το 2013 εγκαινίασε στο «Ιδιόμελο» μια ομάδα θεατρικής και μουσικής έκφρασης για παιδιά δημοτικού.
Στο «Ιδιόμελο» επίσης συμμετέχει στην κοινότητα αλληλεγγύης «Αλληλέγγυες Νότες», που απαρτίζεται από ερασιτέχνες αλλά και επαγγελματίες μουσικούς και τραγουδιστές που προσφέρουν τη δουλειά τους αλληλέγγυα προς ευπαθείς κοινωνικές ομάδες συμπολιτών.

ΕΡΙΦΙΛΗ ΣΑΒΒΙΔΟΥ

Η Εριφίλη Σαββίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη.
Σπούδασε μαθηματικά και πληροφορική. Μαθήτευσε στην υποκριτική με τον ηθοποιό και δάσκαλο Μανώλη Γιούργο και συμμετέχει στην θεατρική ομάδα του Ιδιόμελου από το 2011 μέχρι σήμερα.

Για τον Χώρο Τέχνης Ιδιόμελο: https://www.idiomelon.gr/
Για τις Αλληλέγγυες Νότες: http://allillegiesnotes.blogspot.com

Επιτάφιος Λόγος του Περικλή

Μετάφραση¨Ελευθέριος Βενιζέλος
Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης
Ερμηνεία: Iωάννα Σπανού

Σάββατo 13, 20, 27 Οκτ 18:00
Κυριακή 14, 21, 28 Οκτ 20:30
Παρασκευή 2, 16, 23 Νοε 18:00
Σάββατο 3, 10, 24 Νοε 18:00
Παρασκευή 7, 14, 21, 28 Δεκ 18:00

Οι παραστάσεις αφιερώνονται στη μνήμη του Άγγελου Δεληβορριά, μικρό αντίδωρο της πολύτιμης προσφοράς του.

“Διότι τους φίλους μας επιδιώκομεν ν’ αποκτήσωμεν όχι ευεργετούμενοι από αυτούς, αλλ’ ευεργετούντες αυτούς. Καθόσον ο ευεργετήσας είναι φίλος ασφαλέστερος από τον ευεργετούμενον, διότι επιδιώκει δια της συνεχίσεως της προς αυτόν ευμενείας να διατηρήση την ευγνωμοσύνην του. Ενώ ο ευεργετηθείς είναι μάλλον αδιάφορος φίλος, καθόσον γνωρίζει ότι θ’ ανταποδώση την προς αυτόν χάριν όχι ως εύνοιαν, αλλ’ ως εξόφλησιν χρέους. Και μόνοι αφόβως ωφελούμεν άλλους όχι από υπολογισμόν δια το ιδικόν μας υλικόν συμφέρον, αλλ’ από εμπιστοσύνην προς το ελευθέριον πνεύμα, από το οποίον εμπνεόμεθα.”

Με αφορμή την ταφή των πρώτων νεκρών του Πελοποννησιακού πολέμου,ο Περικλής εκφωνεί στον  Κεραμεικό τον Επιτάφιο Λόγο και παραδίδει στις επόμενες γενιές την προσωπική του παρακαταθήκη για το πολίτευμα της Δημοκρατίας. Ένα μνημείο λόγου αντάξιο του Παρθενώνα και των έργων του Χρυσού Αιώνα που σύμφωνα με τον Πλούταρχο, «το καθένα είχε από τότε που έγινε την ομορφιά του αρχαίου, αλλά κρατάει ως τώρα τη δροσερότητα ενός πρόσφατου και νέου έργου. Τόσο πολύ πάνω σ᾽ αυτά τα έργα ανθίζει μια νεότητα που διατηρεί παντοτινά ανέγγιχτη από το χρόνο τη μορφή τους, σα να είχαν μέσα τους μια πνοή αμάραντη και μιαν αγέραστη ψυχή!»

Η παράσταση χρησιμοποιεί την απόδοση του Θουκυδίδη από τον Ελευθέριο Βενιζέλο, δημιουργώντας μια σειρά από συνειρμούς και συνδέσεις με την σύγχρονη ελληνική ιστορία.

Ο Δήμος Αβδελιώδης έχει δημιουργήσει μια παράσταση που αποκαλύπτει σύμφωνα με το σκηνοθετικό του σημείωμα  ότι «η ποιοτική διαφορά αυτής της Δημοκρατίας απ’ όλα τ’ άλλα αυταρχικά –φοβικά πολιτεύματα, δεν βρίσκεται μόνον στην ισότητα όλων των πολιτών απέναντι στους νόμους και στην αυτονόητη δυνατότητα να αναπτύσσει ο κάθε πολίτης στο έπακρο, όλες τις δεξιότητες και τα ταλέντα του, ανεξάρτητα από την καταγωγή ή την οικονομική του ισχύ, μέσα απ’ όλες τις θέσεις και τα αξιώματα, καθώς και σ’ όλα τα άλλα προνόμια που προκύπτουν σαν φυσικά επακόλουθα ενός εξέχοντος πολιτειακού σχεδιασμού. Η μεγάλη κυρίως διαφορά βρίσκεται στην αιτία, η οποία γονιμοποιεί αενάως το πνεύμα της Δημοκρατίας, που είναι η σοφή διαχείριση του Λόγου και της Βούλησης σαν ανώτερου θεϊκού εργαλείου από τους ανθρώπους, ώστε να επιλέγουν οι ίδιοι με απόλυτη συνειδητότητα μέσα στον παρόντα χρόνο, την ομορφιά, από την ασχήμια, την διακριτικότητα, από τον εγωισμό, την ελευθερία, από τον καταναγκασμό, την απόλαυση, από τον βασανισμό, τον ανθρωπισμό και το φως, από την βαρβαρότητα και την μυστικοπάθεια, επιλογές που ενέχουν την ενθουσιώδη προσδοκία μόνο θετικών και καλών έργων.»

https://www.catisart.gr/ioanna-spanoy-o-anthropos-kalliergeitai-monon-otan-epidiokei-na-dosei-kai-na-parei-to-kalo/

Προηγούμενες κριτικές:
https://diastixo.gr/allestexnes/theatro/9839-epitafios-perikli

http://cultureloversgr.blogspot.com/2018/04/blog-post_16.html

Σε συνέχεια της θερμής σας ανταπόκρισής στην προσπάθεια του ΔΣ του Ιδρύματος Α. & Λ. Κατακουζηνού
να ακουστεί ο Επιτάφιος Λόγος του Περικλή, σε ένα χώρο που βρίσκεται σε διάλογο με τη Βουλή των Ελλήνων και χάρη στην πολύτιμη βοήθεια του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ, σας ενημερώνουμε για τις νέες παραστάσεις:

Ημερομηνίες:

Σάββατo (13, 20, 27) Οκτωβρίου στις 18:00
Κυριακή (14, 21, 28) Οκτωβρίου στις 20:30
Παρασκευή (2, 16, 23) Νοεμβρίου στις 18:00
Σάββατο  (3, 10, 24)  Νοεμβρίου 18:00<
Παρασκευή (7,14,21,28) Δεκεμβρίου στις 18:00

Τα εισιτήρια για τις 16/11 και 23/11 έχουν εξαντληθεί.

ΟΙΚΙΑ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ, Λεωφ. Βασ. Αμαλίας 4, Πλατεία Συντάγματος

Σε κάθε παράσταση θα διατίθενται θέσεις με ελεύθερη είσοδο για μαθητές, φοιτητές, ανέργους και σε θεατές άνω των 65 χρόνων 

Για κρατήσεις στο info@katakouzenos.gr

Με την οικονομική υποστήριξη

“Μεγαλοπρέπεια”

της Abi Morgan από τον θεατρικό Οργανισμό Πρώτες Ύλες στην Οικία Κατακουζηνού
29 & 30 Ιουνίου

Το θεατρικό έργο Μεγαλοπρέπεια , της παγκόσμια αναγνωρισμένης από τη δουλειά της στο θέατρο και τον κινηματογράφο αγγλίδας συγγραφέα Άμπυ Μόργκαν παρουσιάζεται στην  οικία του Άγγελου και Λήτως Κατακουζηνού από τον θεατρικό Οργανισμό Πρώτες Ύλες σε σκηνοθεσία Χρίστου Λύγκα.

Στην πολυτελή σάλα της κατοικίας ενός Δικτάτορα, σε μιά χώρα που δεν προσδιορίζεται, τέσσερα πρόσωπα βρίσκονται παγιδευμένα
στην αναμονή ενός Δικτάτορα σε μιά πόλη που σείεται από την εξέγερση. Καθώς είναι βέβαιο πως Αυτός δεν έρχεται αρχίζουν να επαναλαμβάνουν  τους διαλόγους τους σα μια μαγνητοφώνηση που έχει κολλήσει ξεγυμνώνοντας τις ζωές τους. Καθώς η καταστροφή πλησιάζει κάθε ένα από αυτά πρέπει να κάνει μιά ζωτικής σημασίας επιλογή. Στην Μεγαλοπρέπεια της Άμπυ Μόργκαν το ταξικό μίσος, ο ανταγωνισμός και η τραγικότητα του ανθρώπου στην αδυναμία της γλώσσας να παράγει νόημα και επικοινωνία είναι στο επίκεντρο.
Ο Τύρρανος συνθλίβεται αλλά δεν καταρέει κρατώντας στο ακέραιο όλο του το Μεγαλείο καθώς η γυναίκα του Δικτάτορα ποζάρει αυτάρεσκα αντ΄αυτού σε μιά πρόβα θανάτου καθώς ακούγεται το κλίκ της φωτογραφικής κάμερας και οι πυροβολισμοί έξω από την πόρτα.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Συγγραφέας: Άμπυ Μόργκαν
Μετάφραση: Χριστίνα Μπάμπου Παγκουρέλη
Σκηνοθεσία: Χρίστος Λύγκας
Μουσική Επιμέλεια: Νίκος Τριβουλίδης
Εικαστική Επιμέλεια: Πρώτες Ύλες
Φωτογραφίες: Κώστας Πήττας
Γραφιστικά: Γιώργος Κτενίδης

ΠΑΙΖΟΥΝ
Μισλέν: Ανδριανή Κυλάφη
Τζένεβιβ: Μένια Ροζυμά
Γκίλμα: Σάρα Μουσταφαράι
Kριστοφερ: Χρίστος Λύγκας

Ημέρες Παραστάσεων: 29, 30 Ιουνίου
Ώρα παράστασης: 21:00

Λεωφ. Β. Αμαλίας 4
5ος όροφος
( μετρό στάση Σύνταγμα )

Η παράσταση έχει επιχορηγηθεί από το Υπουργείο Πολιτισμού για την περίοδο 2017-18
Η οικία Κατακουζηνού την φιλοξενεί

Ο Επιτάφιος λόγος του Περικλή, σε μετάφραση του Ελευθερίου Βενιζέλου

Σκηνοθεσία Δήμος Αβδελιώδης. Ερμηνεία: Ηωάννα Σπανού
Σάββατο 12 Μαϊου, 18.30
Κυριακή 13 Μαϊου, 18.30 
Σάββατο 19 Μαϊου, 18.30 
Κυριακή 27 Μαϊου, 18.30 

Αγαπητοί φίλοι της Οικίας Κατακουζηνού,

Θέλω να σας ευχαριστήσω και προσωπικά για την ανταπόκρισή σας σε όλες τις εκδηλώσεις του Ιδρύματος και κυρίως για το πώς βιώσατε την προσπάθεια που κάνουμε να αποδοθεί ο Επιτάφιος λόγος του Περικλή, όπως του ταιριάζει.
H σκέψη, που είχα χρόνια πριν, ήταν να ακουστεί αυτό το κείμενο σε ένα χώρο που βρίσκεται σε ταυτόχρονα διάλογο με τη Βουλή των Ελλήνων και με την Ακρόπολη, έστω και αν η τελευταία δεν είναι πλέον ορατή από την Οικία.

Εμπιστεύτηκα την Ηωάννα Σπανού, λόγω της προηγούμενης συνεργασίας που είχαμε στην απόδοση του Ύμνου της Ελευθερίας και γνωρίζοντας την απόλυτη αφοσίωσή της σε ότι ερμηνεύει.
Η σκηνοθετική και φιλοσοφική ματιά του Δήμου Αβδελιώδη οδήγησαν σε ένα αποτέλεσμα που γεμίζει, πραγματικά, όλους μας με περηφάνια.
Η παράσταση αυτή ολοκληρώνει τον κύκλο της με τις παραστάσεις του Μαΐου αλλά θα προσπαθήσουμε να επαναληφθεί και στο μέλλον.
Όλες οι παραστάσεις αφιερώνονται στη μνήμη ενός ανθρώπου που αφιέρωσε τη ζωή του στον πολιτισμό, στον Άγγελο Δεληβοριά, μικρό αντίδωρο της πολύτιμης παρουσίας και προσφοράς του.
Σοφία Ε. Πελοποννησίου-Βασιλάκου
Επιμελήτρια της Οικίας Κατακουζηνού
Ο Επιτάφιος λόγος του Περικλή, σε μετάφραση του Ελευθερίου Βενιζέλου
” Και ως προς την ευγένειαν ακόμη των αισθημάτων μας απέναντι των άλλων, ευρισκόμεθα εις αντίθεσιν προς τους πολλούς. Διότι τους φίλους μας επιδιώκομεν ν’ αποκτήσωμεν όχι ευεργετούμενοι από αυτούς, αλλ’ ευεργετούντες αυτούς. Καθόσον ο ευεργετήσας είναι φίλος ασφαλέστερος από τον ευεργετούμενον, διότι επιδιώκει δια της συνεχίσεως της προς αυτόν ευμενείας να διατηρήση την ευγνωμοσύνην του. Ενώ ο ευεργετηθείς είναι μάλλον αδιάφορος φίλος, καθόσον γνωρίζει ότι θ’ ανταποδώση την προς αυτόν χάριν όχι ως εύνοιαν, αλλ’ ως εξόφλησιν χρέους.

Και μόνοι αφόβως ωφελούμεν άλλους όχι από υπολογισμόν δια το ιδικόν μας υλικόν συμφέρον, αλλ’ από εμπιστοσύνην προς το ελευθέριον πνεύμα, από το οποίον εμπνεόμεθα.”

Μετάφραση: Ελευθέριος Βενιζέλος
Διδασκαλία Ερμηνείας/Σκηνοθεσία: Δήμος Αβδελιώδης
Ερμηνεία: Ηωάννα Σπανού

Σάββατο 5 Μαϊου, 18.30

Σάββατο 12 Μαϊου, 18.30
Κυριακή 13 Μαϊου, 18.30 
Σάββατο 19 Μαϊου, 18.30 
Κυριακή 27 Μαϊου, 18.30 
 
Για κράτηση θέσης: στο mail: info@katakouzenos.gr
ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΟΥ ΕΠΙΤΑΦΙΟΥ
Ο ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ του Περικλή είναι το μοναδικό κείμενο στην πολιτική και πολιτισμική ιστορία της παγκόσμιας ιστορίας, που καταγράφει με καθαρότητα και αμεσότητα τον λογικό και αισθηματικό ιστό, του τί σημαίνει Δημοκρατία, όχι σαν θεωρητική προσέγγιση, αλλά σαν προσωπική, βιωματική κατάθεση και πράξη, από έναν ενεργό, φωτισμένο Ηγέτη, με αφορμή ένα τραγικό για την πόλη των Αθηνών γεγονός, της τελετής της ταφής των πρώτων νεκρών του Πελοποννησιακού πολέμου. Ποτέ δε θα μπορούσαμε να κατανοήσουμε τόσο καλά αυτό το επινοημένο μοντέλο πολιτεύματος, ούτε μέσα από τα σχετικά ιστορικά αρχεία ούτε μέσα από τις αποσπασματικές αναφορές του, εάν δεν είχαμε το ζωντανό αυτό ντοκουμέντο από τον Θουκυδίδη, να αποτυπώνει την ερμηνεία του Περικλή για την Αθηναϊκή Δημοκρατία.
Η ποιοτική διαφορά αυτής της Δημοκρατίας απ’ όλα τ’ άλλα αυταρχικά –φοβικά πολιτεύματα, δεν βρίσκεται μόνον στην ισότητα όλων των πολιτών απέναντι στους νόμους και στην αυτονόητη δυνατότητα να αναπτύσσει ο κάθε πολίτης στο έπακρο, όλες τις δεξιότητες και τα ταλέντα του, ανεξάρτητα από την καταγωγή ή την οικονομική του ισχύ, μέσα απ’ όλες τις θέσεις και τα αξιώματα, καθώς και σ’ όλα τα άλλα προνόμια που προκύπτουν σαν φυσικά επακόλουθα ενός εξέχοντος πολιτειακού σχεδιασμού. Η μεγάλη κυρίως διαφορά βρίσκεται στην αιτία, η οποία γονιμοποιεί αενάως το πνεύμα της Δημοκρατίας, που είναι η σοφή διαχείριση του Λόγου και της Βούλησης σαν ανώτερου θεϊκού εργαλείου από τους ανθρώπους, ώστε να επιλέγουν οι ίδιοι με απόλυτη συνειδητότητα μέσα στον παρόντα χρόνο, την ομορφιά, από την ασχήμια, την διακριτικότητα, από τον εγωισμό, την ελευθερία, από τον καταναγκασμό, την απόλαυση, από τον βασανισμό, τον ανθρωπισμό και το φως, από την βαρβαρότητα και την μυστικοπάθεια, επιλογές που ενέχουν την ενθουσιώδη προσδοκία μόνο θετικών και καλών έργων. Επί πλέον ο θάνατος για τους πεσόντες εδώ, δεν ένα είναι ακόμα ζοφερό παιγνίδι της μοίρας αλλά μια δική τους επιλογή που νοηματοδοτεί και πάλι τη ζωή. Τη ζωή που έχει νόημα, αξία και σκοπό, έτσι όπως τον οριοθετούν οι προαναφερόμενες συνειδητές επιλογές.
Μέσα από αυτό το απόσπασμα μιας τελετής βρίσκουμε την συνάφεια και το ίδιο πνεύμα που διακατέχει όλον τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και σε όλες του τις μορφές, από την τέχνη, τη φιλοσοφία, μέχρι την πολιτική σκέψη εδώ: την αναζήτηση της ανθρώπινης αλήθειας, σαν βίωμα ένθεης χαράς, αγάπης, αλληλεγγύης και ευτυχίας.
Δήμος Αβδελιώδης

“Σοφία”

του Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι με τον Φαίδωνα Καστρή
5, 12, 19, 26 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

«Ο μύθος λέει πως η Δήμητρα κάθισε κι έκλαψε στην Αγέλαστο Πέτρα, στον Θρόνο των δακρύων, ενώ ο κόσμος γύρω της μεταμορφωνόταν σε έρημο. Ή μπορεί να ήταν από πριν έρημος και η Θεά να έκλαψε επειδή νόμιζε πως ήταν ένα λιβάδι σπαρμένο κρίνα»…
Η βασίλισσα της Ισπανίας, Σοφία, μπροστά στο φέρετρο του νεκρού συζύγου της, βασιλιά Χουάν Κάρλος, κάποια στιγμή στο μέλλον.
Μια φωνή της μιλάει. Μια φωνή μέσα στο μυαλό της.
Το παρελθόν ξυπνά. Μνήμες θραύσματα την πλημμυρίζουν.
Το Τατόι, ο Παύλος, η Φρειδερίκη, ο Χουανίτο, ο Φράνκο, ένα παιδί που πεθαίνει μπροστά στα μάτια της… Ποια είναι; Τι έζησε; Τι δεν έζησε;
Ο Φαίδων Καστρής, υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες του Λεωνίδα Παπαδόπουλου, υποδύεται ένα  αλλόκοτο πλάσμα που στοιχειώνει το μυαλό της Σοφίας και μεταμορφώνεται σε όλους όσους καθόρισαν τη ζωή της.
Ποιος είναι; Κάποιος αόρατος φίλος της, η συνείδησή της ή μήπως μια φωνή από το παρελθόν;
Ο Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι σπάει τα όρια του ρεαλισμού και μας προσκαλεί σε μια διαδρομή στα όνειρα και τους εφιάλτες της βασίλισσας Σοφίας.
Σημείωμα συγγραφέα
Το έργο Σοφία είναι ένας μονόλογος. Πρωταγωνίστριά του είναι μια γυναίκα.
Για πολλά  χρόνια, αυτή η γυναίκα ήταν η πιο γνωστή γυναίκα της χώρας.
Για πολλά χρόνια, αυτή η  γυναίκα, ήταν ταυτόχρονα η πιο άγνωστη. Το παράδοξο αυτό οφείλεται εν μέρει στην υψηλή θέση που κατείχε, αλλά και στη δουλικότητα  ενός συγκεκριμένου κοινωνικού μοντέλου. Προπάντων όμως στον κληρονομικό φόβο των Ισπανών να μιλήσουμε καθαρά, και χωρίς να χρειάζεται να υψώσουμε τη φωνή, για τα πράγματα που έχουν σημασία. Είμαστε πρωταθλητές στο κουτσομπολιό και ιδιόρρυθμοι σε θέματα που αφορούν τη μνήμη· είμαστε, οπωσδήποτε, μετεξεταστέοι στην ιστορία.
Όπως έλεγε μια διάσημη παρουσιάστρια της τηλεόρασης: μέχρι εδώ μπορώ να σας πω.
Ιγνάθιο Γκαρθία Μάι
Σημείωμα σκηνοθέτη
Εικόνες ιστορίας μέσα σε σπασμένους καθρέφτες.
Στιγμές μοναξιάς σε δωμάτια της μνήμης.
Αέναες περιπλανήσεις αναζητώντας τη σιωπή.
Η Σοφία στους λαβύρινθους του μυαλού της… το κοριτσάκι με τη σαλοπέτα, η ερωτευμένη πριγκίπισσα, η βασίλισσα μια ξένης χώρας… Η Σοφία της θλιμμένης αξιοπρέπειας να χαμογελά αινιγματικά
για το τέλος μιας εποχής.
Όπως σε ένανπίνακα του Antonio López…
Λεωνίδας Παπαδόπουλος
Συντελεστές
Μετάφραση: Μαρία Χατζηεμμανουήλ
Σκηνοθεσία: Λεωνίδας Παπαδόπουλος
Σκηνογραφία-Ενδυματολογία: Όλγα Ντέντα
Διαμόρφωση ηχητικών τοπίων: Νίκος Παπαρρόδου
Ψιμυθίωση: Ήρα Σ. Μαγαλιού
Φωτογραφίες παράστασης: Σπύρος Τσακίρης
Trailer: Στέφανος Κοσμίδης
Ερμηνεύει ο Φαίδων Καστρής
Παραστάσεις: 
Τρίτη 5, 12, 19,26 Δεκεμβρίου
Ώρα έναρξης: 21:00
Διάρκεια: 70 λεπτά
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6934965340
ΟΙΚΙΑ ΚΑΤΑΚΟΥΖΗΝΟΥ
(Λεωφ. Βασ. Αμαλίας 4, 5ος όροφος, Πλατεία Συντάγματος)
*****************
Προβολή – Επικοινωνία: Δημήτρης Χαλιώτης, 6977 570142
Με την υποστήριξη των www.carnetdevoyage.gr και GG Events Patras
 *******************
Άρθρα και κριτικές για την παράσταση

«Θρόνος – Αντίκα» -Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος εγκλήματος

20, 27 Δεκεμβρίου - 3, 10, 17 Ιανουαρίου στις 19:00

Το έργο «Θρόνος-Αντίκα» βασίζεται στη νουβέλα με πλήρη τίτλο «Θρόνος-αντίκα χαρίζεται εις ρέκτην…» από τη συλλογή διηγημάτων «Μου σερβίρετε ένα βασιλόπουλο, παρακαλώ;» (γραμμένο το 1982).

Σε αυτή τη νουβέλα η Λιλή Ζωγράφου χρησιμοποιώντας τον κεντρικό αφηγητή, βρίσκει την ευκαιρία να μας καθίσει στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Και πάνω από όλα, να καθίσει κατ’ αρχάς, τα μικροαστικά ήθη της Ελλάδας, τα οποία κατά την άποψή της καθόρισαν την κοινωνικοπολιτική εξέλιξη της χώρας για πάνω από 60 χρόνια σύγχρονης νεοελληνικής ιστορίας.

Ο αφηγητής, Τεό Ταδούλης, απολογείται για τη δολοφονία της γυναίκας του. Ο αναγνώστης βρίσκεται στην «αμήχανη» θέση να πρέπει ο ίδιος να επιλέξει, εάν αυτό που διαβάζει είναι ένα δικαστικό δράμα (και ενίοτε μελόδραμα), ένα ψυχολογικό ή πολιτικό θρίλερ, ή μία ηθογραφική κωμωδία, στα χνάρια των σύγχρονων Ελλήνων σατιρικών συγγραφέων.
Το κείμενο βρίθει στερεοτύπων, με πρόθεση από τη συγγραφέα, την αναίρεσή τους. Με υλικά μέσα από τη μικροαστική κουλτούρα της Ελλάδας καταφέρνει να φτιάξει ένα κείμενο πρωτότυπο, ιδιαίτερα για την εποχή του. Μία ανατομία των έγγαμων σχέσεων στις μεγαλουπόλεις της χώρας, και κυρίως της πρωτεύουσας, με στόχο την ανάδειξη του πυρήνα των πνευματικών και ηθικών αδιεξόδων της χώρας.

Και η Λιλή Ζωγράφου, στις αρχές της δεκαετίας του ’80, γράφει το πλέον προφητικό της κείμενο, επικοινωνώντας παράλληλα με κάποια από τα πλέον σημαντικά έργα της νεοελληνικής λογοτεχνίας,
όπως το «Τρίτο Στεφάνι» του Κ. Ταχτσή και το «Πεθαίνω σα χώρα» του Δ. Δημητριάδη.
Σημείωμα σκηνοθέτη

Το κείμενο της παράστασης διασκευάστηκε ελάχιστα, κυρίως για να εξυπηρετήσει τη σκηνική μορφή του θεατρικού μονολόγου.
Η κεντρική αφηγήτρια είναι μία γυναίκα – περσόνα βγαλμένη μέσα από ένα πολιτικό καμπαρέ στα μέσα του προηγούμενου αιώνα. Με διάθεση σαρκαστική επωμίζεται την ερμηνεία όλων των προσώπων που παίρνουν μέρος σε αυτό το δικαστικό δράμα – θέαμα και χειρίζεται το λόγο, αλλά και τα τραγούδια της παράστασης, με έναν τέτοιο τρόπο που διαρκώς ισορροπεί μεταξύ εφιάλτη και πραγματικότητας.
Η γυναίκα αυτή, που θα μπορούσε να είναι η ίδια η συγγραφέας, ενίοτε δείχνει να υπερασπίζεται τον κεντρικό χαρακτήρα και κατηγορούμενο στην αίθουσα  του «δικαστηρίου», αλλά στην πραγματικότητα δεν χαρίζεται σε κανέναν. Ασκεί την κριτική της χωρίς να ηθικολογεί, με κινητήρια δύναμη την περιέργεια. Θέλει και αυτή να καταλάβει τους λόγους που οδήγησαν τον Τεό Ταδούλη στο φόνο. Μόνο και μόνο για να συνειδητοποιήσει ότι το έγκλημα ήταν χειραγωγημένο και αναπόφευκτο. Είτε από πρόθεση είτε υποσυνείδητα, η αφηγήτρια μιλάει για τη χώρα της. Για μια μεγαλομανή μικροαστή που δεν μπορεί να αποδεχθεί την πτώση της. Το μόνο που μπορεί να διασωθεί σε μία χώρα, όπου όλοι οι θεσμοί έχουν καταρρεύσει, είναι η δικαίωση όλων των επιλογών, η συγχώρεση και η λήθη. Το να καταφέρει κανείς εν τέλει να πάρει τέτοια απόσταση από τα γεγονότα ώστε να καταφέρει να τα διακωμωδήσει.
Ταυτότητα παράστασης
Συντελεστές
Κείμενο: Λιλή Ζωγράφου
Διασκευή – Σκηνοθεσία: Θωμάς Βελισσάρης
Σκηνογραφία – Ενδυματολογία: Rosa Karac
Ενορχήστρωση – Μουσική: Ντίνος Τσέλης
Σχεδιασμός αφίσας: Σοφία Παπαδοπούλου
Video/trailer: Σταύρος Συμεωνίδης
Φωτογραφίες: Δημήτρης Βλάικος

Ερμηνεία: Δέσποινα Γιαννούλη
Διάρκεια : 65 λεπτά

Για κρατήσεις θέσεων στο: info@katakouzenos.gr

Οικία Κατακουζηνού
Λεωφ. Β. Αμαλίας 4, Πλατεία Συντάγματος
5ος όροφος

“Ο Σημαδιακός” του Α. Παπαδιαμάντη

Με τη Μελίνα Ζαχαροπούλου και την Ηωάννα Σπανού. Θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία: Ηωάννα Σπανού.

“Truth may seem, but cannot be: Beauty brag, but ’tis not she;”
“ Ἡ ἀλήθεια φαίνεται, ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει, τὸ κάλλος λάμπει, ἀλλὰ δὲν εἶναι αὐτό”.
William Shakespeare

Ένα διασκεδαστικό επεισόδιο της ζωής δύο μικρών παιδιών στη Σκιάθο, του Σωτήρου και του Αλέκου, που δεν είναι άλλος από τον ίδιο τον Παπαδιαμάντη μαζί με τον αγαπημένο του εξάδελφο. Τα παιδιά βιώνουν μια μικρή περιπέτεια καθώς περιδιαβαίνουν τις γειτονιές της Σκιάθου για να πουν τα κάλαντα των Φώτων. Αντιμετωπίζουν τον απειλητικό Σημαδιακό που είναι ερωτευμένος με το όμορφο Μπραϊνάκι, και επιθυμεί τα παιδιά να της παραδώσουν ένα γράμμα και να του φέρουν ένα σημάδι. Τελικά το γράμμα που θα αποτελέσει αφορμή για να εκδηλωθούν οι χαρακτήρες και το ήθος των ηρώων, θα επιστραφεί με ένα τυχαίο εύρημα πίσω στον ερωτοχτυπημένο Σημαδιακό, χωρίς να μαθευτεί ποτέ το περιεχόμενό του.

Ο συγγραφέας πλάθει μία ολοζώντανη σύνθεση που αβίαστα απογειώνεται από μια ιστοριούλα για τα κάλαντα των Φώτων σε ένα μικρό «δράμα», ίσως επειδή είναι «στοιχειωμένη» από τα τραγούδια των παιδιών κι από την μυστηριώδη σιωπή του κλειστού φακέλου που περιέχει το αιώνια άγνωστο περιεχόμενο.
Γι αυτό και η παράσταση έχει την μορφή μιας μικρής παραβολής.

Το κείμενο της σύνθεσης αφομοιώνει το μικρό διήγημα του Αλ. Παπαδιαμάντη “Ο Σημαδιακός” και ισορροπεί ακουμπώντας από τη μια στην νεκρολογία που έγραψε ο ίδιος για τον αγαπημένο του εξάδελφο Σωτήρη Οικονόμου και από την άλλη σε μια αχτίδα ποίησης που ξεπροβαίνει από το “κοινωνικόν μυθιστόρημα” Τα ρόδινα ακρογιάλια. Το μικρό οδοιπορικό των δυο παιδιών που ψέλνει τα κάλαντα, παραμονή των Φώτων, μετατρέπεται σε μια αλληγορία για την ζωή, την πορεία μέσα σε αυτήν και τον έρωτα μέσα από τα δικά τους μάτια.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Παίζουν: Μελίνα Ζαχαροπούλου, Ηωάννα Σπανού
Θεατρική διασκευή και σκηνοθεσία: Ηωάννα Σπανού
Καλλιτεχνική εταιρεία ΝΨ

Κάθε Τρίτη στις 9μ.μ. και κάθε Κυριακή στις 8μ.μ.
Πρεμιέρα Κυριακή 7 Φεβρουαρίου 2016, 8μ.μ.